Δωράκι, E-Book!

📣Breaking news φάση! 📣💭


Περίληψη:
Μια φορά κι έναν καιρό στην τσιμεντούπολη, ζούσαν οικογένειες Γραμμάτων και σημείων στίξεως με κανονικές και χαρούμενες ζωές. Ώσπου μια μέρα, ανατράπηκαν όλα στις ζωές των μικρών και των μεγάλων, αφού εμφανίστηκε ο κορoνοϊός στην καθημερινότητά τους. Ξαφνικά, τα παιδιά δεν μπορούσαν να διασκεδάσουν, ούτε να πάνε στις Παιδικές Γραμμές, ούτε και στην ετήσια παρέλαση. Στην ιστορία μας, παρουσιάζεται αποσπασματικά η οικογένεια των Γάμμα, όπου ο γιος Γράμμα βιώνει την ταυτόχρονη απώλεια των Παιδικών Γραμμών και του πατέρα του, αφού είναι παιδί χωρισμένων Γραμμάτων κι ο μπαμπάς του μένει σε άλλη χώρα. Αλλά τα πράγματα στη συνέχεια, θα ανατραπούν απροσδόκητα θετικά, αφού θα βρεθεί η λύση στην επικοινωνία τους, μέσω της τεχνολογίας. Ο γιος Γάμμα, θα καταλάβει ότι δεν μπορεί να κάνει και πολλά για να αλλάξει τα παγκόσμια δεδομένα, αλλά θα καταφέρει να αλλάξει οπτική σε αυτά που αντιμετωπίζει. Επιπλέον, θα συνειδητοποιήσει και κάτι ιδιαίτερα σημαντικό που θα ήθελε να το μοιραστεί μαζί σας.

Τις τελευταίες μέρες όπως όλοι, καθίσαμε στο σπίτι κι ετοιμάσαμε για εσάς ένα παιδικό κι επίκαιρο παραμύθι σε μορφή E-Book! Είναι λοιπόν έτοιμο!

Ευχαριστώ πολύ την αδερφή μου, Αντωνία Αλέξη και την ξαδέρφη μου Βάσω Αλέξη, για την οπτική που μου έδωσαν ως μαμάδες στα χρόνια του κορονοϊού, την φιλόλογο μου στο Λύκειο, αυτόν τον υπέροχο και ποιοτικό άνθρωπο, την κυρια Μπέττυ Κορμπίλα, που ανέλαβε τη φιλολογική επιμέλεια του παραμυθιού, την εικονογράφο, Κατερίνα Μαστιχίδου, που δημιούργησε τους ήρωες όπως ακριβώς τους είχα στο μυαλό μου, φυσικά τον γραφίστα Βασίλη Βλάχο, που ανέλαβε το γραφιστικό κομμάτι και έδωσε με το θαυμάσιο εξώφυλλο του, την πρώτη ιδέα για το τι θα συναντήσουν οι αναγνώστες μέσα στο κείμενο κι εννοείται την ψυχολόγο Εύη, που τοποθέτησε την ηλικιακή κατηγορία των αναγνωστών.
Η ομάδα του E-book, σας εύχεται καλή ανάγνωση!

*Αυτό το E-Book είναι αφιερωμένο στους ανθρώπους, που παρά τις δυσκολίες του 2020 στέκονται δυνατοί κι ελπίζουν!!

Τα βιογραφικά της ομάδας:

-Η Γιώτα Αλέξη, είναι απόφοιτη του Πανεπιστημίου Πειραιά και ασχολείται με τη συγγραφή διηγημάτων. Έχει παρακολουθήσει τη σειρά μαθημάτων Σχόλη στις εκδόσεις Πατάκη, με εισηγητή τον Μισέλ Φάις.
Βραβεύσεις της αφορούν τα διήγηματά της, «Μαμά mίa» από τον 31ο διαγωνισμό της πανελλήνιας ένωσης λογοτεχνών, «Χρεόγραφα» από το διαγωνισμό του καλλιτεχνικού των αχαρνών, «i-note» και «Με το χέρι στην καρδιά», από τον εκδοτικό οίκο παράξενες μέρες.
Συμμετέχει σε συλλογικά έργα με διηγήματα της, ενώ το βιβλίο της με τον τίτλο «Βγες από το κάδρο», κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παράξενες Μέρες.

-Ο Βασίλειος Βλάχος, είναι ψηφιακός εικονογράφος. Τα τελευταία χρόνια ζει και εργάζεται στο Αμβούργο. Σχεδιάζει περιβάλλοντα και αντικείμενα για 2D Παιχνίδια, δημιουργεί 3D Μοντέλα, επαγγελματικά λογότυπα / αφίσες / κάρτες και ταινίες μικρού μήκους. Ταυτόχρονα είναι και ταλαντούχος συγγραφέας. Περισσότερα για τον Βασίλη θα βρείτε μέσα από την ιστοσελίδα του: https://www.behance.net/vasileiosvlachos

-Η Κατερίνα Μαστιχίδου, είναι απόφοιτη του τμήματος Οικονομικών Επιστημών στο Εθνικό και Καποδίστριακο πανεπιστήμιο Αθηνών. Τον τελευταίο χρόνο διαμένει μόνιμα στην Ισπανία και απασχολείται σε ένα ευρωπαϊκό πρόγραμμα εθελοντισμού. Στην καθημερινότητα της, δουλεύει με ανθρώπους όλων των ηλικιών και δημιουργεί workshops με θέματα αλληλεγγύης που επικεντρώνουν το ενδιαφέρον τους στους στόχους αειφόρου ανάπτυξης. Μέσα απο το εθελοντικό της έργο, αλλά και από τη ζωή της, ανακάλυψε την τάση της προς την τέχνη. Ασχολείται με την ζωγραφική, μουσική και τη φωτογραφία, καθώς θεωρεί ότι είναι ένας τρόπος μετάδοσης και απελευθέρωσης συναισθημάτων.

Ευχαριστούμε τα site :

-Ανοιχτή βιβλιοθήκη:

-Μονόκλ:

-Booksitting:

-Bookia.gr:

https://www.bookia.gr/index.php?action=book&bookid=246707&booklabel=%CE%97%20%CE%BF%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%B3%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CE%B9%CE%B1%20%CE%93%CE%AC%CE%BC%CE%BC%CE%B1%20%CE%BA%CE%B1%CE%B9%20%CF%84%CE%BF%20%CF%85%CF%80%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B3%CE%B5%CE%AF%CE%BF%20%CE%91%CE%B4%CF%81%CE%B5%CE%BD%CE%B1%CE%BB%CE%AF%CE%BD%CE%B7%CF%82

-Free-Ebooks.gr:

https://free-ebooks.gr/%CE%B2%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%BF/yOnP/%CE%B7-%CE%BF%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%B3%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CE%B9%CE%B1-%CE%B3%CE%AC%CE%BC%CE%BC%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%BF-%CF%85%CF%80%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B3%CE%B5%CE%AF%CE%BF-%CE%B1%CE%B4%CF%81%CE%B5%CE%BD%CE%B1%CE%BB%CE%AF%CE%BD%CE%B7%CF%82

Ένα θλιμμένο τριαντάφυλλο

Μια φορά κι ένα καιρό σ’ ένα δάσος μακρινό, συνάντησα ένα θλιμμένο τριαντάφυλλο. Δεν έχει σημασία ο χρόνος , αφού είναι κάτι που μπορεί να γίνει και αύριο. Κοιτούσα από εδώ κι από εκεί τα πράσινα δέντρα και τους μεγάλους θάμνους ώσπου το βλέμμα μου σταμάτησε πάνω του. Ήταν πολύ όμορφο και είχε λαμπερό κόκκινο χρώμα. Το τριαντάφυλλο ήταν από την αρχή πολύ φιλικό μαζί μου και δεν τρόμαξε καθόλου που ήμουν άνθρωπος. Επίσης, μιλούσε συνέχεια με τα άλλα τριαντάφυλλα και γελούσε πολύ δυνατά με τα αστεία που έλεγαν. Όμως καμιά φορά ζητούσε να μείνει μόνο του.

Όλα τα τριαντάφυλλα το ήθελαν κοντά τους. Μια μέρα ξεκίνησα κι εγώ να κάνω πολύ παρέα μαζί του και εκείνο μου γνώρισε τους φίλους του. Πέρασαν πολλές μέρες που γνωριζόμασταν και ήδη του είχα πει πολλά πράγματα για εμένα. Μερικά από αυτά δε τα έλεγα στους ανθρώπους γιατί πίστευα ότι δε θα με καταλάβουν. Το τριαντάφυλλο  με άκουγε τόσο προσεκτικά που με μάγεψε ο τρόπος του.

Απ ότι μου είχε πει ένα κίτρινο καναρίνι, υπήρχαν κι άλλοι άνθρωποι που είχαν πάει σε εκείνο το δάσος. Οι περισσότεροι άνθρωποι πάθαιναν το ίδιο που έπαθα κι εγώ. Ήθελαν να κάνουν πολύ παρέα μαζί του. Το τριαντάφυλλο πάντα έκανε φίλους του τους ανθρώπους. Βέβαια, ότι κι αν γινόταν δεν έπρεπε ποτέ να το κόψουν για να το κρατήσουν κοντά τους. Μερικοί δε το κατάλαβαν αυτό και κάποιοι άλλοι έκαναν πως δεν το άκουσαν. Δεν άντεχαν ούτε να σκέφτονται ότι δε θα μπορούσε να γίνει εντελώς δικό τους κάποια μέρα. Γι αυτό κάποιοι από τους ανθρώπους προσπάθησαν όταν το τριαντάφυλλο κοιμόταν να  το κόψουν. Ήταν τόσο βιαστικοί που δε πρόσεξαν τα αθώα αγκάθια που είχε και τρυπήθηκαν. Ο εγωισμός τους πόνεσε πολύ.

Εγώ πάλι, όταν στην αρχή έκανα παρέα με το τριαντάφυλλο δεν είχα τέτοια προβλήματα γιατί νόμιζα ότι μπορούσα να καταλάβω τι ήθελε.Σηκωνόμουν κάθε πρωί και περίμενα μέχρι να ξυπνήσει για να του δώσω να πιει νερό. Εκείνο, μόλις με έβλεπε ,χαιρόταν  και με άφηνε να μετράω τα πέταλά του ένα προς ένα. Επίσης, του έβαζα να ακούει τα αγαπημένα μου τραγούδια και το έβλεπα να χορεύει όσο του ψιθύριζα τους στίχους τους. Καθώς περνούσαν οι μέρες άρχισα να στενοχωριέμαι που δε μιλούσαμε την ίδια γλώσσα, γι αυτό του ζήτησα να με βοηθήσει να μάθω τη γλώσσα που έχουν τα τριαντάφυλλα. Το τριαντάφυλλο όμως ήθελε συνέχεια να παίζουμε όπως μάθαμε στην αρχή.

Είχα μείνει στο δάσος για αρκετούς μήνες. Η μοναδική μου παρέα ήταν το θλιμμένο τριαντάφυλλο και οι φίλοι του. Όσο βρισκόμουν εκεί δεν είχε έρθει κανένας άνθρωπος. Έβλεπα μόνο κάτι περαστικούς τυφλοπόντικες, αλλά μόλις πήγαινα να τους μιλήσω, φοβόντουσαν που είχα μεγαλύτερα χέρια κι έφευγαν. Μπορεί να σκέφτονταν ότι ήθελα να τους κάνω κακό. Μιλούσα μόνο με το κίτρινο καναρίνι , αλλά κι αυτό δεν ερχόταν πολύ συχνά στο δάσος γιατί έπρεπε να βρει φαγητό να πάει στα παιδιά του που ήταν μικρά.

Μετά από πολύ καιρό αποφάσισα να γυρίσω πίσω στη Μεγαλούπολη, τη πόλη που βρισκόμουν πριν πάω στο δάσος. Είπα για πλάκα στο τριαντάφυλλο ότι θα το κόψω για να το πάρω μαζί μου για να δω αν θα μου πει τίποτα, αλλά εκείνο τότε έκανε κάτι καταπληκτικό, με άφησε να μετρήσω τα καινούρια κατακόκκινα πέταλα που είχε βγάλει. Μάλλον μου έδειχνε ότι είχε μεγαλώσει πολύ για να φύγει από το δάσος.

Όταν γύρισα στη Μεγαλούπολη , οι άνθρωποι με ρωτούσαν πώς πέρασα στις διακοπές μου στο δάσος κι εγώ στενοχωριόμουν όταν τους μιλούσα για το τριαντάφυλλο γιατί μου έλειπε πολύ.

Μια Παρασκευή πήγα να ψωνίσω από τη Λαϊκή λίγα φρούτα και τότε συνάντησα ένα όμορφο κολοκύθι σε ένα μπλε πάγκο. Το κολοκύθι έκανε κάποιες κινήσεις που έμοιαζαν με αυτές που έκανε το τριαντάφυλλο και γι αυτό το αγόρασα κατευθείαν. Όταν πήγαμε στο σπίτι το άφησα να καθίσει στο καναπέ και άνοιξα το ψυγείο για να δει  το καινούριο του κρεβάτι.

Κάθε βράδυ το έβαζα να ξαπλώσει και τα πρωινά το έβγαζα από το ψυγείο και το ακουμπούσα στη καφέ καρέκλα για να μιλήσουμε. Φαινόταν ότι του άρεσαν όσα λέγαμε. Το μοναδικό πρόβλημα που είχα μαζί του ήταν η μυρωδιά του. Κάθε φορά που το πλησίαζα μύριζε τόσο άσχημα που προτιμούσα να κρατάω μεγάλη απόσταση. Όμως δε μπορούσε να με ακούσει πολύ καθαρά και μου έλεγε να μιλάω δυνατά. Αναγκαζόμουν να φωνάζω  πολύ για να με ακούει και μετά με πονούσε ο λαιμός μου. Σχεδόν κάθε μέρα πήγαινα στο γιατρό για να μου δίνει αντιβίωση και να γίνω καλά.

Έπρεπε κάτι να κάνω με το θέμα της μυρωδιάς. Σκέφτηκα ότι αν άφηνα τα παράθυρα ανοιχτά θα έμπαινε καθαρός αέρας και δε θα είχα πρόβλημα να κάθομαι κοντά του, όμως μου έλεγε συνέχεια ότι κρύωνε κι έπρεπε να τα κλείνω ξανά. Ένα βράδυ, δεν άντεχα καθόλου την άσχημη μυρωδιά  και μου ερχόταν να κάνω εμετό. Του φώναξα από μακριά ότι θα πάω μια βόλτα, αλλά μάλλον κοιμόταν και δεν άκουσε. Όταν άνοιξα την εξώπορτα και μύρισα το καθαρό οξυγόνο θυμήθηκα ότι το θλιμμένο τριαντάφυλλο μύριζε όμορφα . Μου είχε λείψει κι αποφάσισα να το επισκεφτώ.

Όταν με είδε μπροστά του κατάλαβε αμέσως ότι είχα λυπημένο πρόσωπο και του τα είπα όλα για το κολοκύθι. Στο τέλος του πρότεινα να έρθει μαζί μου, το παρακάλεσα τόσες πολλές φορές, αλλά εκείνο δε μου απαντούσε. Όμως, μπορεί να ήθελε να σκεφτεί τι θα κάνει και γι αυτό θα περίμενα όλο το βράδυ μέχρι να μου απαντήσει. Έκανε πολύ κρύο και κοιμήθηκα ακριβώς δίπλα του για να ζεσταθώ. Βέβαια, πρόσεχα τις κινήσεις που έκανα γιατί μπορεί να το πατούσα με τη πλάτη μου αν κοιμόμουν βαριά ή το χειρότερο απ όλα ίσως μου έδινε μια απάντηση και δεν την άκουγα.

Το πρωί του έφερα να πιει νερό , όπως παλιά κι έδειχνε πάλι χαρούμενο. Μερικές σταγόνες είχαν κολλήσει πάνω του και δεν έφευγαν ούτε με τον πιο δυνατό αέρα.  Το τριαντάφυλλο δε μου είχε απαντήσει ακόμα αν θα ερχόταν μαζί μου.

Κάποια στιγμή, όταν κάθισα σε ένα γκρι βράχο, το παρατηρούσα που περνούσε ευχάριστα με τα άλλα τριαντάφυλλα. Ζήλευα τόσο πολύ όταν χαιρόταν με άλλους εκτός από εμένα. Έπρεπε να έρθει και να χαρεί μαζί μου στη Μεγαλούπολη για πάντα. Τότε ήταν που δε μπορούσα να περιμένω άλλο. Πήγα κοντά του και με μεγάλες κινήσεις προσπάθησα να το τραβήξω από το χώμα και να αρχίσω να τρέχω μέχρι να φτάσουμε πολύ μακριά.

Αυτό κατάλαβε το απειλητικό μου ύφος και πέταξε τις σταγόνες από το νερό που του είχα δώσει το πρωί στα μάτια μου. Για λίγη ώρα δε μπορούσα να δω τίποτα και τα τα μάτια μου έκαιγαν. Τα έτριψα πολύ γρήγορα με τα δάχτυλα Μόλις τα άνοιξα, είδα ότι οι φίλοι του, τα άλλα τριαντάφυλλα, το είχαν πλησιάσει και προσπαθούσαν να το κρύψουν για να το προστατέψουν από εμένα. Επειδή είχα μεγάλα πόδια πήγα να τα διώξω για να βρω το θλιμμένο τριαντάφυλλο, αλλά εκείνα με γρατζούνισαν με τα αγκάθια τους και δε μπορούσα να συνεχίσω  άλλο να προσπαθώ από το πόνο. Θυμάμαι τσίριξα τόσο δυνατά που μερικά γυάλινα αστέρια στον ουρανό ράγισαν.

Την ίδια στιγμή, πήρα το πληγωμένο μου λαιμό κι έφυγα αμέσως από το δάσος χωρίς να χαιρετήσω τα τριαντάφυλλα. Στο δρόμο σκεφτόμουν την ιστορία που μου είχε πει παλιά για τους άλλους ανθρώπους που είχαν προσπαθήσει να το πάρουν μαζί τους. Τότε δε την πίστευα και τόσο γιατί εκείνοι ήταν μεγάλοι και ένα τριαντάφυλλο είναι εύκολο να το κόψει και ο πιο μικρός άνθρωπος. Όμως, την ώρα που πήγα να το κόψω είδα ότι το θλιμμένο τριαντάφυλλο είχε και τη βοήθεια των φίλων του. Μάλλον οι φίλοι του είχαν κάνει το ίδιο στο παρελθόν για να το υπερασπιστούν.

Πριν φτάσω στο σπίτι επισκέφτηκα ένα μαγαζί για να ψωνίσω ένα άρωμα που μύριζε σαν τριαντάφυλλο. Θα ήταν σα να έχω μαζί μου το θλιμμένο τριαντάφυλλο. Το κολοκύθι όταν με είδε, έδειξε αρκετά ανήσυχο που έλειπα τόσες ώρες. Πήγα να του εξηγήσω τι είχα κάνει ,αλλά άρχισα πάλι να του φωνάζω. Το πρόσωπό μου από ροζ γινόταν έντονο κόκκινο. Κάποια στιγμή πήρα το άρωμα που μύριζε τριαντάφυλλο και έριξα όλο το υγρό πάνω μου για να μυρίζω για πάντα έτσι. Πραγματικά, τότε ,μπορούσα να κάθομαι πολύ κοντά στο κολοκύθι χωρίς να με ενοχλεί το άσχημο άρωμα που έβγαζε, αφού δε μπορούσα πια να το μυρίσω.

Από τότε αποφασίσαμε με το κολοκύθι να μείνουμε για καιρό μαζί, αφού περνούσαμε πολύ ωραία. Ξέχασα να σου πω, ότι ξεκίνησα να μιλάω κολοκυθένια και τώρα πια που δεν είχαμε πρόβλημα να καθόμαστε πολύ κοντά, μπορούσαμε να έχουμε και μεγάλες συζητήσεις.  Υπήρχαν στιγμές που σκεφτόμουν αν είναι καλά το θλιμμένο τριαντάφυλλο ή αν με έχει συγχωρέσει. Βλέπεις, είχα άσχημη συμπεριφορά απέναντι του. Όταν το έλεγα αυτό στο κολοκύθι, με κοίταγε σοβαρά και μου έλεγε «Τα λάθη είναι ανθρώπινα».

 Εσύ τι λες γι αυτό;

*Δημοσιευμένο στο Ιδεόστατο, ιστολόγιο ανοιχτής λογοτεχνίας.

http://www.ideostato.gr/2013/05/blog-post_7077.html

“Στην καρδιά”, διαγωνισμός σύντομου διηγήματος από τον εκδοτικό οίκο Παράξενες Μέρες & Το eyelands.gr

Αυτή η εικόνα δεν έχει ιδιότητα alt. Το όνομα του αρχείου είναι Στην-καρδιά.jpg

Το διήγημα μου, με τον τίτλο «Με το χέρι στην καρδιά», διακρίθηκε στον λογοτεχνικό διαγωνισμό που διεξήγαγε ο εκδοτικός οίκος Παράξενες Μέρες. Παρέα μαζί με άλλα διηγήματα θα κυκλοφορήσει -μόλις οι συνθήκες το επιτρέψουν- και σε βιβλίο. Θα ενημερωθείτε γι’ αυτό.

Στο διήγημα μου, η ηρωίδα μου, που δεν της έχω δώσει κάποιο συγκεκριμένο όνομα, περνάει δύσκολες περιπέτειες στη ζωή της, μέσα σε αυτές, ενδοοικογενειακή βία, ατυχήματα με την μηχανή και καρκίνο. Η υγεία ήταν το δυσκολότερο κομμάτι για να διαχειριστώ εδώ. Το νιώθουμε όλοι μας κάπως αυτές τις μέρες. Μας έχει πιάσει ένας πόνος στο στομάχι με το θέμα αυτό. Επέλεξα λοιπόν, να είναι όλες οι συνθήκες δύσκολες, επειδή στο τέλος ήθελα να τις ξεπερνάει και να βγαίνει νικήτρια.

Όπου τι είναι νίκη τελικά; Οι μετακινήσεις στον εαυτό μας και στους άλλους γύρω μας, η συμφιλίωση, η εστίαση του βλέμματος στο εδώ και το τώρα, οι καλές μας στιγμές, που θα έρθουν ή θα μας τις φέρουν κάποιοι ή θα τις εφεύρουμε, η αντιμετώπιση του εαυτού μας ως μέρος ενός ευρύτερου συνόλου στην κοινωνία και η ευεργετική αλληλεπίδραση που μας πάει παρακάτω αισιόδοξους, ανακουφισμένους κι υγιείς, σωματικά, αλλά και ψυχικά. Κι αυτή ήταν και είναι, η μεγαλύτερη επιθυμία μου. Επειδή κάποια στιγμή η γκίνια σπάει, αλλάζει το μυαλό, μετακινούμαι τα θέλω μας ή εμείς αλλάζουμε (σαν χαρακτήρες) και βλέπουμε τη ζωή μας, κάπως διαφορετικά. Νομίζω ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο αισιόδοξο από έναν άνθρωπο που μπορεί να απολαύσει αυτό το ταξίδι και να αφεθεί..

Ποια είμαι;

Γεια, με λένε Γιώτα και είμαι απόφοιτη του Πανεπιστημίου Πειραιά. Τα τελευταία χρόνια ασχολούμαι με τη συγγραφή διηγημάτων και μένω στην Γερμανία. Έχω παρακολουθήσει τη σειρά μαθημάτων Σχόλη των εκδόσεων Πατάκη με εισηγητή τον Δάσκαλό, Μισέλ Φάις καθώς και τα μαθήματα δημιουργικής γραφής των εκδόσεων Πολύτροπων με εισηγήτρια την Στέλλα Καραμπακάκη. Όπως θα δείτε και μέσα στο site μου, μερικά διηγήματά μου έχουν βραβευτεί, ενώ συμμετέχω και σε συλλογές διηγημάτων. Το βιβλίο μου, με τίτλο “βγες απ’ το κάδρο” κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παράξενες Μέρες.

Δήλωση αποστολής:

Εμπνέομαι από ανθρώπους και τους βοηθώ να γοητεύσουν ή και να διδάξουν μέσα από τις ιστορίες μου. Κατά τη διάρκεια της αφήγησης, από ένα σημείο κι έπειτα συνδέομαι μαζί τους και γινόμαστε ένα. Διηγούμαστε την ιστορία παρέα και ζούμε μια λογοτεχνική περιπέτεια μαζί.

Τί δεν μπορώ να σταματήσω να κάνω;

-Να ενισχύω τη θέληση και το πάθος των ανθρώπων.

-Να βάζω στόχους.

-Να προστατεύω τα αγαπημένα μου πρόσωπα.

-Να συναναστρέφομαι με κόσμο

– Να διασκεδάζω.

-Να γράφω.

-Να προσπαθώ.

Οι αξίες μου:

Δημιουργικότητα, χιούμορ, προσφορά, εμπνευσμένη ηγεσία, θάρρος, ελευθερία.

Επικοινωνία

Παρακαλώ συμπληρώστε την παρακάτω φόρμα και θα επικοινωνήσω μαζί σας το συντομότερο:

“βγες απ’το κάδρο”, Παρουσίαση

*Promo Video του βιβλίου* :

Σε αυτό το βίντεο, φίλοι και γνωστοί μου, κλήθηκαν να απαντήσουν στην ερώτηση: “Τί είναι αγάπη για εσένα”. Ερώτηση που μου κατέβηκε στο μυαλό, αμέσως μόλις έγραψα το βιβλίο μου. Ιδού τα αποτελέσματα λοιπόν:

Ευχαριστώ: Την ανιψιά μου Ανδριανούλα για την αφήγηση στο βίντεο και την αδερφή μου Τόνια, τον Δημήτρη, τον Κώστα, την Μάτω, τον Νίκο, την Χαρά, την Αλεξάνδρα, την Κατερίνα, την Βάσω, την Άννα, την Εύη, την Εύη Κ., Τη Γεωργία, Την Στέλλα, Την Πόπη, τον Σπύρο, τον Γρηγόρη, και τη Βιβή για τη συμμετοχή τους.

Τραγούδια που θα ακούσετε:

Abbie Gale feat. Vassilikos – Lovesong & The Baseballs – Umbrella

Φωτογραφική Επιμέλεια: Φαίη Χατζηχαραλάμπους

Βίντεο, Σκηνοθεσία, Μοντάζ: Εγώ

*Και το βίντεο από την παρουσίαση του βιβλίου* :

Ευχαριστώ όσους ήταν δίπλα μου και με τίμησαν με την παρουσία τους. Ένα ακόμη ευχαριστώ, στην φίλη μου και συγγραφέα Στέλλα Καραμπακάκη, που θαυμάζω απεριόριστα. Αξίζει να σημειωθεί, ότι με την Στέλλα γνωριστήκαμε μέσα από σεμινάρια δημιουργικής γραφής, όπου ήταν εισηγήτρια και με βοήθησε αρκετά με την καθοδήγησή της να γίνω κι εγώ καλύτερη στη συγγραφή και να βελτιωθώ. Την ευχαριστώ που ήταν εκεί, μίλησε για το βιβλίο μου και για εμένα.

Βίντεο: Δημήτριος Μπουρνούς

«Ώστε έτσι, ε;»

Εισαγωγή:

Η Κόκκινη και ο Κίτρινος, είναι δυο χρώματα που το σκάνε από έναν πίνακα του Νταλί και ερωτεύονται παράφορα, αλλά μόνο για μια φορά, γιατί αμέσως μετά ξεκινάει ένα παιχνίδι σύγκρουσης χρωμάτων. Δε θέλουν να επιστρέψουν πίσω στον πίνακα, δε θέλουν να σώσουν την απόχρωση, ούτε να βοηθήσουν τα υπόλοιπα χρώματα να δραπετεύσουν. Η Κόκκινη και ο Κίτρινος, έχουν μετά από πολύ καιρό την ευκαιρία να επιβεβαιωθούν όπως τους αρμόζει, γι’ αυτό το μόνο που θέλουν είναι γίνουν απαραίτητοι. Ο Πράσινος και η Πράσινη, που είναι οι ζωηροί φίλοι του ζευγαριού ,στη συνέχεια καλούνται να συνεχίσουν μια ιστορία που δε συνεχίστηκε ποτέ.

Η ΚΟΚΚΙΝΗ

Πώς είσαι;(Παύση)Σήμερα.

Ο ΚΙΤΡΙΝΟΣ

Καλύτερα ….αν και μου έριξαν διαλυτικό.

Η ΚΟΚΚΙΝΗ

Περαστικά.

Ο ΚΙΤΡΙΝΟΣ

Πότε θα σε δω;(Μεγάλη παύση )

Ο ΚΙΤΡΙΝΟΣ

Καλημέρα…

Η ΚΟΚΚΙΝΗ

Καλημέρα.

Ο ΚΙΤΡΙΝΟΣ

Καλησπέρα, τι κάνεις;

Η ΚΟΚΚΙΝΗ

Πολύ καλά, πιτσιλιέμαι πάνω σε έναν τοίχο. Εσύ;

Ο ΚΙΤΡΙΝΟΣ

Καλά κι εγώ εδώ , τα ίδια. Από χρόνο πως είσαι;

Η ΚΟΚΚΙΝΗ

Τί θα έλεγες για αύριο κατά τις 8;

Ο ΚΙΤΡΙΝΟΣ

Από ότι καταλαβαίνω δεν έχεις πολύ χρόνο.

Η ΚΟΚΚΙΝΗ

Γιατί εσύ για πότε θα έλεγες;

Ο ΚΙΤΡΙΝΟΣ

Απλά λέω πως μάλλον δεν έχεις χρόνο…Κάτι τέτοιο καταλαβαίνω. Πότε θέλω εγώ;

Η ΚΟΚΚΙΝΗ

Χρόνο για ποιο πράγμα;

Ο ΚΙΤΡΙΝΟΣ

Οπότε μπορείς κι εσύ, για να σε έβλεπα.(Παύση)Άσε το.. άλλη φορά…

Η ΚΟΚΚΙΝΗ

Ωραία καλό μου, πες μου πότε θα ήθελες να βρεθούμε; Ήταν μια ιδέα για αύριο, δε σου είπα ότι δεν έχω χρόνο.

Ο ΚΙΤΡΙΝΟΣ

Άσ’ το για αύριο και αν είναι μιλάμε για να το κανονίσουμε. Το πότε θέλω εγώ δεν έχει σημασία.

Η ΚΟΚΚΙΝΗ

Τί εννοείς;

Ο ΚΙΤΡΙΝΟΣ

Τι δεν κατάλαβες;

Η ΚΟΚΚΙΝΗ

Αυτό που μου είπες, το τελευταίο.

Ο ΚΙΤΡΙΝΟΣ

Ότι λόγο του μειωμένου ελεύθερου χρόνου και κάθε μέρα να θέλω δε γίνεται.

Η ΚΟΚΚΙΝΗ

Του δικού μου χρόνου;

Ο ΚΙΤΡΙΝΟΣ

Του δικού μου.

Η ΚΟΚΚΙΝΗ

Πάρε το χρόνο σου…

Ο ΚΙΤΡΙΝΟΣ

Τι εννοείς;τι εννοείς;(Παύση)Ασταμάτητες σκέψεις(Μεγάλη παύση)

Ο ΚΙΤΡΙΝΟΣ

Και σήμερα ήθελα να σε δω που έχω χρόνο αρκετό. Anyway, φιλιά.

Ο ΚΙΤΡΙΝΟΣ

Καλημέρα καλό μου, δε θα μπορέσω σήμερα να βρεθούμε γιατί με πήραν τηλέφωνο από την Έκθεση και μου ‘παν ότι αρρώστησε ο Πράσινος και δουλεύω. Την Πέμπτη έχω ρεπό.

Η ΚΟΚΚΙΝΗ

Εντάξει γλυκό μου, θα μιλήσουμε.

Ο ΚΙΤΡΙΝΟΣ

Οκ.

Ο ΚΙΤΡΙΝΟΣ

Τι κάνεις;

Η ΚΟΚΚΙΝΗ

Γεια σου! Μια χαρά! Εσύ;

Ο ΚΙΤΡΙΝΟΣ

Τώρα βγήκα από το κάδρο.(Παύση)Τώρα έφτασα σπίτι.. όποτε έχεις χρόνο και θέλεις, θα ήθελα να σε δω, να κανονίσουμε κάτι για κάποιο πορτραίτο, για τοπίο… καλό βράδυ.(Μεγάλη παύση)

Ο ΚΙΤΡΙΝΟΣ

Εσύ πως είσαι;

Η ΚΟΚΚΙΝΗ

Ψάχνω πίνακα, ακόμα.

Ο ΚΙΤΡΙΝΟΣ

Δε βρήκες τίποτα εε;

Η ΚΟΚΚΙΝΗ

Έχω ένα φίλο ιμπρεσιονιστή που θα ετοιμάσει κάτι σε ένα μήνα και είπε πως με θέλει. Αν δεν έχω βρει κάτι άλλο ,θα πάω εκεί, τί να κάνω.

Ο ΚΙΤΡΙΝΟΣ

Μην απελπίζεσαι.Ελπίζω να πάνε όλα καλά.Σίγουρα κάτι θα γίνει.Πως και δεν κοιμάσαι;

Η ΚΟΚΚΙΝΗ

Είχα βγει.

Ο ΚΙΤΡΙΝΟΣ

Συγγνώμη για την αδιάκριτη ερώτηση.

Η ΚΟΚΚΙΝΗ

Πώς σου ‘ρθε αυτό;

Ο ΚΙΤΡΙΝΟΣ

Δεν ξέρω, απλά δε θέλω να βρεθώ στη θέση όπου θα σε ενοχλώ.

Η ΚΟΚΚΙΝΗ

Μη σκέφτεσαι έτσι.

Ο ΚΙΤΡΙΝΟΣ

Γιατί;

Η ΚΟΚΚΙΝΗ

Ηρέμησε, μη σκέφτεσαι τόσο!

Ο ΚΙΤΡΙΝΟΣ

(Γέλιο)Και τί να κάνω;Απλά δε θέλω να γίνω ενοχλητικός.Εγώ μπορεί να θέλω να σε βλέπω συνέχεια, δε θέλω να ενοχλώ.

Η ΚΟΚΚΙΝΗ

Γιατί να βρεθούμε;

Ο ΚΙΤΡΙΝΟΣ

γιατί να βρεθούμε;……Μάλλον δεν υπάρχει λόγος.(Παύση)

Ο ΚΙΤΡΙΝΟΣ

Κατάλαβα, καληνύχτα.

Η ΚΟΚΚΙΝΗ

Καληνύχτα!

Ο ΚΙΤΡΙΝΟΣ

Sorry απλά είχα καταλάβει λάθος.

Η ΚΟΚΚΙΝΗ

Έλεγες, είσαι, ψάχνω, κάνω, έχω, είπα, εννοείς, ήθελες, πιτσιλιέμαι, πάρε. Σκέφτεσαι. Είσαι.

Ο ΚΙΤΡΙΝΟΣ

Είσαι, βγήκα, έβλεπα, κατάλαβες, απελπίζεσαι, βρήκες, βρήκα, ενοχλώ, κατάλαβα. Είσαι.

Η ΚΟΚΚΙΝΗ

Ονειρεύτηκα ότι ήθελα να μπω σε έναν πίνακα του Κλιμτ, όχι σε οποιονδήποτε, στο Φιλί, και εκείνος θα μπορούσε να έρθει μαζί μου, θα ήταν παντού, θα απλωνόταν σε ολόκληρο τον καμβά, αρκεί να μου έλεγε ότι το τετράγωνό μου ξεχωρίζει. Νόμιζα ότι του άρεσε να μπαίνει μέσα σε κουτιά.

Ο ΚΙΤΡΙΝΟΣ

Είδα στον ύπνο μου ότι ήθελα να μείνουμε για πάντα μέσα σε έναν πίνακα, εκείνη πάλι βρήκε κάτι για να αντιδράσει. Κάθε φορά εμένα ρωτούσε για να της πω την ώρα. Θα δημιουργούσε πολλά χρώματα μαζί μου. Γιατί μου φαίνεται ότι προσπάθησα πολύ για να βγούμε; Της τόνιζα συνέχεια την ώρα. Νόμιζα ότι της άρεσε να είναι μαζί μου.(Κάποτε στο Λονδίνο, πάνω από το ρολόι του Big Ben τα χρώματα συναντήθηκαν μια νύχτα με πανσέληνο.)

Ο ΚΙΤΡΙΝΟΣ

Το ήξερες ότι τα βράδια μου τα περνάω εδώ πάνω και ήρθες να με βρεις.

Η ΚΟΚΚΙΝΗ

Δεν είχα που αλλού να πάω ,μόνο εδώ αναγνωρίζομαι. Πρέπει να το πάρεις πάνω σου κι αυτό;

Ο ΚΙΤΡΙΝΟΣ

Σε είδα.

Η ΚΟΚΚΙΝΗ

Πώς με κατάλαβες;

Ο ΚΙΤΡΙΝΟΣ

Ήσουν γεμάτη.

Η ΚΟΚΚΙΝΗ

Μια φορά στις τριάντα μέρες .. τις υπόλοιπες νύχτες μου τις περνάω σε σώματα. Μόνο.

Ο ΚΙΤΡΙΝΟΣ

Είναι η ώρα για να κατέβεις, διάολε, πες κάτι.

Η ΚΟΚΚΙΝΗ

Είσαι ένα μεγάλο αλλαζονικό χρώμα απλωμένο πάνω σε εκατομμύρια μικρούτσικα αστεράκια κι επειδή λάμπεις, δηλαδή, θέλεις κάτι να σημαίνει αυτό, να σου τονώσω το ηθικό.

Η ΚΟΚΚΙΝΗ

Σε λίγο θα είμαι μέσα σε μια καρδιά, βρήκα πίνακα.

Ο ΚΙΤΡΙΝΟΣ

Με δέχτηκαν να γίνω ήλιος.

Η ΚΟΚΚΙΝΗ

Προσπάθησες..

Ο ΚΙΤΡΙΝΟΣ

Προσπάθησα.

Όχι πολύ μακριά από εκεί, μια άσημη ζωγράφος σχεδιάζει με τα πινέλα της ένα τΕΛΟς.

Το νεράκι κυλάει δίπλα από τον Πράσινο και την Πράσινη. Ο Πράσινος, όμως , είναι πάλι άρρωστος και δεν μπορεί να ανταπεξέλθει στο Κάλεσμα της δημιουργού του, γι’ αυτό ζητάει από την Πράσινη, τη σύντροφό του, να τον αντικαταστήσει μόνο για μια φορά. Η Πράσινη, όμως, θα προτιμήσει να κοιμηθεί αγκαλιά με ένα χειροκρότημα παρά να παρευρεθεί στον πίνακα του Καλεσμένου.

Ο ΠΡΑΣΙΝΟΣ

Δεν είσαι δέντρο, αν δε σου αρέσει ο πίνακας, μπορείς και να φύγεις.

Η ΠΡΑΣΙΝΗ

Ώστε έτσι ε; Σου αρέσουν αυτές που χρωματίζουν τα δέντρα..

Ο ΠΡΑΣΙΝΟΣ

Σκέφτηκες.

Η ΠΡΑΣΙΝΗ

Σκέφτηκα. Φεύγω.

ΤΟ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΜΑ

(Ελαφρά θυμηδία.)

* Δημοσιευμένο στο site Microstory.gr : https://dermet8.wixsite.com/microstory/oste-etsi-e